عمومی

مجتبی مینوی و شاهنامه‌پژوهی – اخبار ایران من

از روزی که مصادف نشد با فرصت کوتاه مدت و در نیم صفحه روزنامه ای که از ستارگان درخشنده ایران و شیرین می گفت، سخت است، چرا که با اینکه خلاصه می کنیم، به هویت ایران نزدیک شده ایم. و خودآگاهی

واقعیت این است که نسلی که در تلاطم و تلاطم حوادث منتهی به پیروزی قانون زاده شد، در دوران رضاشاه پهلوی فرصت های فراوانی برای تکیه بر خرد، استقامت و میهن پرستی، شامگاه بهبودی و نفوذ تاریخی ایران در مقام مقایسه، همه نهادهای فرهنگی و ادبی ایران در چهل سال اخیر با یک تلاش انسانی نتوانسته اند بازگردند مانند دهخدا، بهار، فروغی، قزوینی، همایی. ، فروزانفر، نفیسی و مینوی. در این راستا، نسل مذکور گام های بلندی برداشته است. مجتبی مینوی در حال حاضر یکی از تاثیرگذارترین چهره های فرهنگ و ادب ایران است. در گذشته مصادف با چهل و پنجمین سالگرد درگذشت نویسنده و کاشف ایرانی بود.

مردی که از همان سالهای جوانی با اندیشه به فرهنگ کشور ایران خدمت کرد. او در ۲۳ سالگی مقاله خود را با عنوان «نقد مقاله تهران یا تهران» در مجله آینده، مجله بین المللی محمود افشار یزدی منتشر کرد. پنج سال بعد در بازگشت از تور بریتانیایی یک ساله تهران، به وزارت آموزش و پرورش پیوست. مینوی در سال 1309 یک گروه چهار نفره تشکیل داد و با کمک دیگران چندین کتاب ماندگار از جمله جلد اول شاهنامه و نوروزنامه خیام را ویرایش و منتشر کرد.

در همین دوران بود که با محمدعلی فروغی در تهیه خلاصه شاهنامه همدست شد. مینوی در سال 1313 در کنگره بین المللی هزاره فردوسی در تهران شرکت کرد و با بسیاری از دانشمندان اروپایی که به ایران آمدند ملاقات کرد. پس از آن به مدت 15 سال ایران را به مقصد انگلیس ترک کرد و مینوی در سال 1328 به ایران بازگشت و تا سال 1347 در دانشگاه تهران به تدریس باستان شناسی و باستان شناسی پرداخت و از زمانی که از دانشگاه تهران بازنشسته شد تا پایان عمر که می خواست مینوی برای قد بلندتر شدن، مدیر علمی بنیاد شاهنامه فردوسی شد و از برترین شاهنامه پژوهان ایران زمین شد. او قبل از مرگ همه ادبیاتش را در ایران گذاشته بود.

* روزنامه نگار و نویسنده در زمینه روانشناسی

دکمه بازگشت به بالا