عمومی

مواظب محتوای انیمیشن‌ها برای کودک‌تان باشید

دنیای «هنر» دنیایی پر از موجودات عجیب و خنده دار است. تقریباً هیچ کودکی وجود ندارد که انیمیشن یا «کارتون» را دوست نداشته باشد و ساعات زیادی را جلوی تلویزیون یا گوشی هوشمند سپری نکند. فیلم ها زیبا هستند؛ حتی برای ما بزرگسالان؛ اما آیا تا به حال به آنچه در پشت صحنه این دنیای جذاب و زیبا می گذرد فکر کرده اید؟

ایسناپلاس – سهیلا صدیقی: شاید برای ما بزرگترها، «هنر» دنیایی فانتزی باشد که صرفاً برای سرگرمی خلق شده است، اما حقیقت این است که برای کودکان، هنرمندان بسیار فراتر از یک موجود خیالی هستند. آنها آنها “مرد عنکبوتی” را که از ساختمانی به ساختمان دیگر می پرد یا “سوپرمن” را که دارای قدرت های فوق العاده است نمی شناسند. در واقع، آنها حتی وجود ندارند. کودک کارتون ها را با افکار پوچ می بیند و انتخاب «کارتون» مناسب برای فرزندشان بر عهده والدین است. اما چگونه باید بفهمیم که انیمیشن برای روان کودک مناسب است؟

پرستو عسگرانژاد (نویسنده و پژوهشگر حوزه انیمیشن) اطلاعات بیشتری در این باره دارد که در این بحث به ما داده است:

می خواهم بحثمان را از اینجا شروع کنم که چگونه یک پدر و مادر خوب می تواند برای فرزندش کارتون انتخاب کند؟ یک پدر و مادر خوب چگونه غذای کودک خود را تهیه می کند؟

اولین چیزی که هر پدر و مادری برای انتخاب ویدیو برای فرزندش باید بداند این است که حتما قبلاً یک «فیلم» دیده باشد و البته این کار زمان بر و سخت خواهد بود. بسیاری از والدین می گویند که وقت کافی ندارند و برای فرزندانشان کارتون بازی می کنند تا بتوانند کارشان را به درستی انجام دهند. اما حقیقت این است که ما به فرزندانمان غذایی نمی دهیم که نچشیده باشیم. بنابراین نمی توانیم انیمیشن هایی را که ندیده ایم به کودک خردسال خود نشان دهیم، زیرا برنامه تاثیر زیادی در ذهن فرزندمان می گذارد و شکل نتیجه برای ما مهم است.

البته این ایده برای والدین امروزی قابل اجرا نیست. زیرا آنها اغلب مشغول هستند و زمان کافی برای پیش نمایش انیمیشن ها ندارند.

اگر والدین مشغله زیادی دارند و نمی توانند کار را جلوی فرزندشان تماشا کنند، می توانند از کارشناسان و منتقدان در این زمینه کمک بگیرند و از نظرات و مقالات این کارشناسان استفاده کنند و مطالعه اولیه کار را داشته باشند. اگر این چیزها نبود، گروهی به نام «انجمن انیمیشن آمریکا» وجود دارد که از گروه‌های انیمیشن‌ها مراقبت می‌کند و آن‌ها را به مخاطب نشان می‌دهد. اگر بخواهیم در مورد انیمیشن در این وبسایت بیشتر بدانیم، اولین قدم در انتخاب شغل برای فرزندمان این است که نام آن شغل را جستجو کنیم و ببینیم شغل چگونه طبقه بندی می شود. علامت اول حرف (G) است که کار برای همه افراد مناسب است و هدف خاصی ندارد. در واقع داروی بی خطری برای کودک محسوب می شود و خانواده می تواند کاملاً راحت باشد. بله، باید بگویم شاید این گروه با موازین اسلامی سازگاری ندارد.

علامت دوم (PG) است و به این معنی است که توجه و توجه والدین در نگاه به کار ضروری است. این بدان معنی است که شما باید با فرزند خود در مورد پروژه صحبت کنید و ممکن است کودک سؤالی داشته باشد.

علامت سوم (-13) است که به این معنی است که ما اکنون وارد دنیای خطوط قرمز می شویم و ممکن است انیمیشن ها حاوی تصاویری باشند که سیگار کشیدن، ناسزاگویی و رابطه جنسی را نشان می دهند. پس کودک اصلا نباید آن را ببیند. گاهی اوقات فکر می کنیم چون در پروژه ای از تم انیمیشن استفاده شده است به این معناست که از همه لحاظ برای کودکان مناسب است. در صورتی که اینطور نیست. اگر به خاطر داشته باشید، مردم قدیم از عنوان هنر استفاده می کردند و فکر می کردند هر هنری برای کودکان مناسب است، اما اکنون دیگر «هنر» وجود ندارد. می توانیم با فیلمی که برای کودکان ساخته می شود روبرو شویم و در عین حال فیلم هایی را ببینیم که حتی برای کودکان مناسب نیست. به عنوان مثال کارتون های ژاپنی که امروزه بسیار محبوب هستند برای کودکان مناسب نیستند.

علامت بعدی، حرف (R) به معنای محدودیت است. این بدان معناست که سیگار کشیدن و رفتار جنسی به خوبی در کار وجود دارد.

در نهایت علامت (-18) به این معنی است که هنگام دیدن کار باید بسیار مراقب باشیم. زمانی که اثری چنین برچسبی دریافت کرد، اجازه اکران در سینماهای آمریکا را ندارد.

بنابراین والدینی که فرصت پیش نمایش اثر را ندارند می توانند از طریق سایت ها به نشانه ها توجه کنند. ما باید متوجه باشیم که چون دین ما اسلام است و فرهنگ ما متفاوت است، شاید این خطوط قرمز برای فرزندان ما چندان امن نباشد. شاید اگر دین ما متفاوت بود این سطور برای ما مناسبتر بود اما در مواقع اضطراری می توان آن را یک مرجع نسبی دید.

مراقب محتوای ویدیوهای فرزندتان باشید

آیا منابع دیگری غیر از اینها وجود دارد؟ زیرنویس فارسی انیمیشن های کودکانه هم داریم؟

می‌توانیم به وب‌سایت‌هایی برویم که با ویدیو و معرفی بررسی می‌شوند. مثل IMDB که یکی از سایت های مهم دنیاست. «راتن تومیتوز» «متاکریتیک» است، البته این سایت فارسی نیست و نیاز به دانش اندکی انگلیسی دارد. این وب‌سایت‌ها اطلاعاتی در مورد این سرویس در اختیار ما قرار می‌دهند و به ما کمک می‌کنند بفهمیم چه چیزی در این سرویس دخیل است و چگونه بر فرزندمان تأثیر می‌گذارد. مثلا یک نوع انیمیشن (LUCK) را بدون نظارت به فرزندم نشان دادم و این باعث شد فرزندم به شانس اعتقاد داشته باشد و شکست هایش اتفاق بیفتد. این واقعاً غذایی است که ما بدون مزه کردن آن به کودک خود می دهیم.

اما در رابطه با سوال شما اگر والدین انگلیسی بلد نیستند دو وبسایت ایرانی به نام های “کدومو” و “چی خوبه” وجود دارد که مانند مدل های خارجی کار می کنند. یعنی خلاصه ای از کار و نکات مهم را به مخاطب می دهند و سوالاتی را که بعد از دیدن کار باید از کودک پرسیده شود توضیح می دهند و همچنین جدول آماده سازی را بر اساس آنچه می فهمیم کار چیست. است. ما شرکت می کنیم

به نظر شما خواندن نقدها و تحلیل های کارتون هایی که منتقدان تهیه و منتشر می کنند چقدر برای والدین مفید است؟

والدین متخصصی را پیدا می‌کنند که نگاهش به جهان، ایده‌ها و خط قرمزش به آنها نزدیک است و کار او را دنبال می‌کنند که باعث می‌شود فرامتن اثر را درک کنند. خواندن نقدهای این کتاب ها به طور منظم به والدین کمک می کند تا افکار و نظرات خود را توسعه دهند. نباید از تاثیر شخصیت های انیمیشن بر روح و روان کودک خود غافل شویم و از سوی دیگر فضای فکری کودکان را به خوبی بشناسیم. معمولاً وقتی بچه ها یک فرد موفق را در حال کار می بینند سعی می کنند مثل او باشند و اگر من که پدر و مادرم با آن کار بیگانه نباشم، شکاف بین من و فرزندم مدام بیشتر می شود. بنابراین آنچه پسرم می بیند برای من مهم است، همانطور که به دوستانم و کتابی که پسرم می خواند فکر می کنم.

متأسفانه رویکرد بسیاری از والدین این است که برنامه های کودک را صرفاً سرگرمی می دانند و تصور می کنند کارتون بدون تصاویر جنسی و فحاشی کافی است، اما بسیاری از تأثیر برنامه ها بر روح و روان کودک اطلاعی ندارند.

آره؛ متاسفانه خانواده ها نداشتن ماهواره در خانه را کافی می دانند و فکر می کنند مکان امنی برای کودک فراهم می کنند. در واقع، آنها زندگی فرزند خود را نادیده می گیرند. چرا؟ زیرا آنها انیمیشن را فقط به عنوان سرگرمی می بینند نه ابزاری که می تواند مضر باشد. ما نسلی هستیم که جلوی تلویزیون رها شدیم و پدر و مادرمان برایمان مهم نبود که ما چه می‌بینیم؟ ما قبلاً کوسه‌ها را تماشا می‌کردیم و مردم را از تلویزیون می‌کشتیم و برای کسی مشکلی نداشتیم. همه گفتند بدون عکس های جنسی کافی است. من حقوق زیادی به والدین می دهم. زیرا فشار خانه نشینی بدون ملاقات با یکدیگر به حدی است که آن دو ساعت برنامه فرزندانشان برای دیدن فرزندانشان گنجی گرانبها است. اما ما همه مثل هم هستیم و من هم این مشکلات را دارم.

مسئله این است که هرگز در مدرسه در این مورد به ما یاد ندادند و فقط به ما قاب بندی شرعی می دهند. تصور کنید ماکارونی را جلوی شما می گذارند و فقط می گویند کافی است سس فلفلی نداشته باشد، اما مقدار کره و ادویه لازم نیست. فیلم به اندازه غذا برای زندگی کودک اهمیت دارد. فیلم غذای بصری است که وارد ذهن کودک ما می شود و اگر به آنچه در ذهن او می خورند توجه نکنیم، شاهد تغییر در رفتار او خواهیم بود.

مراقب محتوای ویدیوهای فرزندتان باشید

خانم عسگرانژاد! به نظر شما پدر و مادرهایی که از این گروه خبر ندارند، بچه هایشان را خراب می کنند؟

اولین مسئله این است که مسئولیت تربیت فرزند خود را به دست شخص دیگری می سپارند که غیرمنطقی و غیر قابل کنترل است و این باعث دعوای کودک می شود. هنرمندان الگوی کودکان می شوند و در نهایت فاصله والدین با فرزندان بیشتر می شود.

من فکر می کنم این تفاوت از شکاف نسلی بین ما و والدینمان بیشتر است.

بله دقیقا. در کودکی فرصت های زیادی برای بازی در خیابان یا بازی با همسایه داشتیم. در آن زمان تلویزیون تنها دو ساعت برنامه کودک داشت، اما اکنون بسیاری از برنامه ها خیلی بزرگ شده اند و بچه ها هیچ دوستی برای بازی ندارند. معماران نیز از این فرصت ها برای پیگیری اهداف سیاسی و اجتماعی خود استفاده می کنند.

آیا نمونه واقعی از انیمیشنی دارید که با استقبال خوبی روبرو شده باشد اما خانواده ها پیام های پنهان کار را ندانند؟

آره؛ مثلا انیمیشن «لک لک» اثر بسیار زیبایی بود که گرافیک و رنگ بندی زیبایی داشت و توسط استودیوهای مختلف دوبله شد. این کار از گروه “LJB T supports” به وضوح قابل مشاهده است. هدف اصلی انیمیشن این است که بچه ها از کجا می آیند؟ در صحنه پایانی که شگفت انگیز و زیبا است، “دوک” رنگ هایی را به کودکان تقدیم می کند که با آنها انتخاب شده اند. علاقه و وضوح، برای دو خانم یا دو آقا، و در بسیاری از خانواده ها وارد خانه می شوند، که این درست است، پاکی بچه ها سؤال ایجاد می کند، خیلی ها به من می گویند شما تئوری توطئه دارید! بچه فکر می کند اینها خاله هستند یا دایی ها!میگم آره دایی هستن.همینطوره ولی وقتی این چیزا چندبار تکرار میشه به هم عادت میکنن و عادی میشه دو تا زن یا دو تا مرد با هم بودن.ببین ما دنبال چی هستیم چرا که بغل کردن و بوسه نیست، بلکه چیزی عمیق تر است. “ویدئو” فقط یک ابزار سرگرمی نیست، بلکه یک ابزار سرگرمی نیز هست.

بگذارید برای شما مثالی بزنم. پس از پخش «داستان اسباب بازی 4» گروهی به نام «یک میلیون مادر» تشکیل شد. داستان او چه بود؟ در پس‌زمینه تصویر که کوتاه‌تر از طرح کلی است، دو زن در تعقیب کودک به سمت مدرسه هستند. همین تصویر مفقود شده جنبشی را در آمریکا به راه انداخت که یک میلیون زن اعتراض کردند که این صحنه نباید کارتون کودکانه باشد. یک هنرمند همیشه دنیایی از انیمیشن را با جزئیات خلق می کند و برای هر خلقت هدفی دارد. او می داند که کارش مفید است و در صورت عدم پاسخگویی به موقع، هنرمندان برای رسیدن به اهداف خود اقدام می کنند.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا