عمومی

نقدی بر جواب‌های یک کلمه‌ای و بی‌خطر عادل فردوسی‌پور

عادل فردوسی پور مجری برنامه نود از اهالی فوتبال انتظار دارد صادقانه و صادقانه در این برنامه شرکت کنند و به سوالات مطرح شده پاسخی جامع و شفاف بدهند. این یک روش بسیار خوب و تدافعی از سوی بانیان یکی از سخت ترین برنامه های تلویزیون بود و همین رویکرد باعث شد تا جزئیات و پشتوانه فوتبال ایران دوشنبه شب در برنامه عادل لو برود.

حالا اما نزدیک به سه سال است که فردوسی پور از حضور در شبکه سه محروم است و خبری از برنامه 90 نیست و در این بین هر جا عادل باشد اگر خبرنگاری حضور داشته باشد از او درباره احتمال حضور در تلویزیون می پرسند. انجام دادن یا صحبت کردن در مورد فوتبال

عادل با موضوع آشناست و از موضوع آگاه است، حاضر است در زمان های مختلف مانند بازی های تیم فوتبال، فیلم ها و … با رسانه ها صحبت کند، اما به شرطی که از او در مورد موضوع مهمی که همه هستند بپرسد. در انتظار ، سوال می پرسد، سعی می کند بخندد و شوخی کند و کلماتی مانند “دیگر چی؟” گفتگو را رد کنید.

این حق طبیعی اوست که عادل فردوسی پور در قبال فعالیت های شبکه سه گانه سیاست خاموشی را دنبال کند، اما بد نیست. او جذابیت و جذابیتی دارد و اغلب به یاد می آورد که فردوسی پور به هر دلیلی اکنون ترجیح می دهد سوژه یک کنفرانس مطبوعاتی باشد، هرچند می داند که پاسخی به مهم ترین و مهم ترین سوالات آنها نمی دهد. شاید او ترجیح می دهد هر از چندگاهی نام خود را در اذهان رسانه ها، رسانه ها و اذهان مردم به گونه ای امن زنده نگه دارد که از بلای فراموشی در عصر پر سر و صدا رسانه ای مصون بماند.

پیروی از این رویکرد، به عنوان قاعده سکوت، یک حق اساسی است و در این صورت نمی توان ایرادی به او وارد کرد، اما ممکن است این سوال مطرح شود که مهمانان برنامه اش به پاسخ به سوالات کلیدی او می خندند. و گفتند: این به ما چیست؟ او به عنوان یک سخنران و به عنوان یک مخاطب چه احساسی داشت؟

254 251

دکمه بازگشت به بالا