عمومی

یافته‌هایی برای درک بهتر ناآرامی‌های اخیر

برای درک بهتر آشفتگی در این کشور، چند سال بعد، من داستان دیشب خود را خوانده بودم. در اینجا برخی از اصول اولیه وجود دارد:

– یافته های این پژوهش این است که در اکثر موارد پتانسیل تظاهرات سیاسی در بین مردم زیاد است.

– کاهش قدرت سیاسی مردم (ایده هایی که می تواند بر انتخابات ملی تأثیر بگذارد) کاهش می یابد، زیرا شانس آنها برای مخالفت با سیاست افزایش می یابد.

– در میان شهروندانی که معتقدند فرصت ها و پتانسیل تظاهرات در سیاست ملی محدود است، پتانسیل تظاهرات سیاسی زیاد است.

– با افزایش سطح آموزش عمومی، امکان تظاهرات سیاسی نیز افزایش می یابد.

– در این تحقیق میزان ادراک از فقر (ناامنی اقتصادی، بی ثباتی سیاسی، فرهنگ) بسیار بالاست. همچنین فرصت بسیار خوبی برای مخالفت های سیاسی در میان شهروندان با “ایده های محروم” وجود دارد.

– بسیار مهم است که مردم به منشأ کاستی ها در کار خود نگاه کنند یا در سیاست چگونه عمل می کنند. پتانسیل تظاهرات سیاسی در میان افرادی که خود را “منبع رکود اقتصادی” می دانند و نه فقط خود را به عنوان سیاست های دولت و انتخابات انتخاباتی می دانند، بالا است.

– هر چه تعصب و بی عدالتی مردم بیشتر باشد، شانس آنها برای مخالفت با سیاست بیشتر می شود.

– با کاهش میزان رضایت از زندگی مردم، امکان تظاهرات سیاسی افزایش می یابد.

بگذارید مختصر توضیح دهم:
احساس ناتوانی در اتخاذ تصمیمات سیاسی، احساس عدم امکان اعتراض در عرصه سیاسی، احساس جدایی نژادی (سیاسی، اقتصادی، فرهنگی) عدالت، رضایت از زندگی پایین‌تر، ارتباط مستقیمی با موضوع اصلی داشت. سند، “پتانسیل بزرگ برای تظاهرات سیاسی.”

با افزایش آمار طلاق در ایران طی دهه گذشته، برخی از شرکت ها بیلبوردهایی را در خیابان های شهر نصب کرده اند. بیلبوردها ابتدا بشقاب ماهواره را نشان می‌دهند و زیر زن و مردی که پشت هم نشسته‌اند، بین آنها کودکی ناامید دیده می‌شود. زیر پرچم “ماهواره بالاخره” نوشته شده بود. پشت سر او پرچم های آمریکا و اسرائیل ناپاک شده بود. این برداشت آنها از افزایش طلاق در جامعه ایرانی بود. به نظر آنها تعداد پلاک با تعداد طلاق یکی بود! طبیعتاً فقط برای پایان دادن به این مشکل زناشویی (طلاق) به «جمع» اعتقاد داشت و در نتیجه نیروها را به عقب فرستاد. چند بار به دیش های ماهواره زد تا طلاق کم شود اما کم نشد. آنها اغلب ساده ترین راه را برای توضیح علل درد و رنج انسان انتخاب می کنند و همیشه پاسخ را در حضور محققان انسانی می دانند; او نتایج را می یابد و به جامعه اطلاع می دهد.

امروز مقامات دولتی بارها در تلویزیون ظاهر می شوند و حوادث اخیر را محکوم می کنند. آنها همچنین سرعت خود را کاهش می دهند. وقتی طلاق را تحقیر می کنند. آنها بار دیگر آسیب های اجتماعی را به یک چیز تقلیل می دهند. می گویند علت شورش ها همین است و بس! او اشاره می کند. گاهی فکر می کنم این بزرگواران چشمانی پیر دارند. او یک مورد جدی نزدیک بینی دارد و فقط می تواند دوردست ها را ببیند.

تقریباً چهارده سال از نوشتن مقالاتم می گذرد. بخش عمده ای از این پایان نامه در تهران گردآوری شده است. ای کاش مسئولین محترم به جای سادگی همیشگی مشکل انسانی، می نشستند و پس از رفع مشکل نزدیک بینی، فوراً عوامل مؤثر بر پتانسیل سیاسی را برای خود حساب می کردند. موکوزا.

پ.ن. چند روز پیش یک دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی دانشگاه‌های تهران به مناسبت گرامیداشت حقوق مالکیت معنوی در جامعه علمی اعلام کرد که می‌خواهد تحقیقات امسال من را مرور کند و تغییر مردم ایران را در این زمینه برجسته کند. با یک شوخی و کمی توهین و لبخندی بر لب به او پیام دادم: چه باید کرد؟!

* عضو گروه جامعه شناسی دانشگاه گیلان

دکمه بازگشت به بالا